Categorieën
Plasticbroek Regenkleding

Stagelopen

Hoofdstuk 1

Sven was op de lagere school al zeker van zijn zaak. Later zou hij gaan werken als verpleger in een ziekenhuis. Hij had al diverse keren een korte periode in het ziekenhuis gelegen voor diverse kleine operaties. Hierdoor was hij dus regelmatig met verplegers en verpleegsters in aanraking gekomen, als hij na een operatie een aantal dagen z’n bed niet had kunnen verlaten. Sven een jongen van net 20 jaar, was pas met z’n 10e jaar zindelijk geworden en dan ook nog niet geheel zindelijk. Met grote regelmaat plaste Sven ’s nachts nog in bed, waarvoor hij dan elke nacht met een luier en plasticbroeken in bed ging. Zo was het dan ook gegaan in het ziekenhuis.

Terwijl hij daar had gelegen werd hem elke nacht een schone luier en plasticbroek aangedaan, die dan ook prompt elke morgen weer aan verschoning toe was. Dit verschonen werd altijd uitgevoerd alsof het de normaalste zaak van de wereld was voor een verpleegkundige, meestal een zuster. Hij woonde nog steeds thuis en z’n ouders keken er dan ook niet meer van op als hun zoon in luiers en plasticbroeken door het huis liep. De luiers die Sven droeg waren moderne voorgevormde molton broekluiers, waarin dan nog een extra katoenen luiers werden gebruikt voor de extra absorptie. Over dit luierpakket draagt Sven een plasticbroek met een drukknoop sluiting en als laatste plasticbroek komt dan altijd nog een normale instap plasticbroek. Zijn matras werd beschermd met een groot rubberen bedzeil, voor het geval er toch nog lekkage mocht optreden gedurende de nacht.

Vroeger had Svens moeder hem altijd ingepakt voor de nacht, maar op latere leeftijd kon Sven dit ook wel zelf af. Het was voor hem minder gênant om zichzelf te verpakken voor de nacht, omdat hij wel eens een erectie kreeg als hij zichzelf in luiers en plasticbroeken pakte. ’s Morgens werden de natte luiers en plasticbroeken in een was-emmer gestopt, waarna Sven zichzelf kon douchen. Zijn moeder waste eens in de drie dagen alle luiers en plasticbroeken, waarna ze in huis aan de waslijn kwamen te hangen om te drogen. Zijn luiers en plasticbroeken kwamen nooit buiten aan de waslijn, het ging immers niemand wat aan dat hij met zijn 20 jaar nog altijd ’s nachts in bed plaste. Diverse therapieën had Sven inmiddels gehad om van het nachtelijke bedplassen af te komen, maar toen bleek dat geen van therapieën succesvol bleek op de lange termijn, had hij zich er maar bij neergelegd. Hij was er inmiddels dan ook zo aan gewend geraakt, het dragen van luiers en plasticbroeken, dat hij zonder een veilige verpakking niet meer goed kon slapen. Toen hij gekeurd werd voor de dienstplicht, had hij verteld dat hij nog steeds last had van bedplassen. Dit werd echter niet geloofd, zelfs toen z’n huisarts hierover contact had gezocht met de keuringsarts. Op zich had Sven ook geen probleem met z’n dienstplicht, maar hij had wel opgezien tegen het slapen met anderen op een slaapzaal. Het zou niet mogelijk zijn om zijn bedplassen verborgen te houden, laat staan de luiers en plasticbroeken die hij elke nacht aan had. In tegenstelling tot wat Sven had verwacht, had hij echter het nodige begrip voor zijn bedplassen gekregen van z’n mede dienstplichtige soldaten. Hij was er nooit mee lastig gevallen, er was eerder interesse en waardering, dat hij ondanks zijn bedplassen toch z’n dienstplicht wou vervullen. In het begin had hij zich wel onwennig gevoeld als hij zich ’s avonds in z’n luiers en plasticbroeken had verpakt voor de nacht. Z’n andere kamergenoten sliepen doorgaans alleen in een T-shirt met een onderbroek, terwijl hij onder z’n T-shirt een dik luierpakket met plasticbroeken droeg. ’s Morgens had Sven dan ook altijd wat meer werk dan de andere, waardoor hij iets eerder uit bed ging. Hij had dan de tijd om luiers uit te spoelen en op te bergen, het wassen werd elk weekend thuis door Svens moeder gedaan. Ook had Sven een rubberen bedzeil over zijn matras, net zoals hij dat thuis over z’n matras had liggen.

Hoofdstuk 2

Al met al was z’n diensttijd dus best wel meegevallen. Na z’n dienstplicht was Sven dan ook begonnen aan een opleiding als verpleger. Dit was toch wel even anders dan als hospik in het leger, maar uiteindelijk had hij van jongs af aan al de verpleging in willen gaan. Na een periode van naar school gaan en een hoop theorie, was nu een stageperiode aan gebroken. Hij had een stageplaats gekregen in een streekziekenhuis bij hem in de buurt, waardoor hij met de fiets naar z’n “werk” kon. Het merendeel van z’n collega’s bestond uit meisjes van zijn leeftijd. In zeer korte tijd was hij gewend aan het werkritme. Elke morgen ging om half zeven de wekker, waarna hij eerste de douche inging om zijn luiers en plasticbroeken uit te spoelen om daarna zelf onder de douche te gaan. Na het ontbijt ging hij op de fiets naar het ziekenhuis, waar hij tegen kwart voor acht aankwam. Snel nog even omkleden in het uniform en de dienst kon om acht uur beginnen. Zowel mannen als vrouwen droegen tegenwoordig hetzelfde uniform een lange broek met een kieltje er op. Vanwege de warmte in het ziekenhuis, droeg hij alleen een hemd en onderbroek onder zijn uniform. Ook zijn vrouwelijke collega’s droegen niet meer dan dat onder hun uniform. In de korte tijd dat Sven hier nu stage liep, was hem een meisje opgevallen, wat meestal op haar brommertje kwam aanrijden, als hij zijn fiets in het fietsenhok plaatste. Ze viel hem altijd op, door het gele regenpak wat ze aanhad op de brommer.

Zo’n oud model regenpak van dat ouderwetse dikke materiaal, plastic (pvc) met een stoffen onderlaag.   Hij vond het altijd wel een lekker geluidje als ze samen het ziekenhuis inliepen. Het geluid werd veroorzaakt door de broekspijpen die langs elkaar wreven als ze naast hem liep. Mariska, was haar naam en was een voor Sven bijzonder aantrekkelijk meisje van ook 20 jaar. Ze had een mooi vol postuur, niet te mager, en kort donker haar. Het type meisje waar Sven altijd al graag naar om had gekeken. Sven had echter nooit iets met een meisje durven beginnen, vanwege zijn nachtelijke bedplassen. Hij had zelfs gedacht dat hij wel altijd alleen zou blijven, wie had er nu belang bij een jongen die ’s nacht nog luiers en plasticbroeken droeg, omdat hij nog altijd in bed plaste? Hoe kon hij nu dan ook al weten, dat deze stage zijn leven voorgoed zou gaan veranderen?

Deze morgen moesten ze weer in koppels van 2 leerling verpleegkundigen, de kamers langs voor het verschonen van bedden, en het spoelen van bedpannen en urineflessen. Typisch een klusje voor leerling verpleegkundigen, maar daar had Sven geen enkele moeite mee. Hij ging samen met Mariska op pad naar de kamers op de afdeling Interne A en ze liepen samen de eerste kamer binnen. Het was een 6-persoons gemengde kamer, waarvan 4 bedden bezet waren. Er lag een jongen, ongeveer 25 jaar en een even oud meisje naast hem. Tegenover de beiden lagen 2 oudere mannen van rond de vijftig. Ze begonnen met het bed van de eerste oudere man. Mariska schoof het gordijn dicht en ze vertelde dat ze bed kwamen verschonen. Omdat deze man mobiele patiënt was, stapte hij van het bed, zodat ze het bed makkelijker konden verschonen. Het bed werd afgehaald, waardoor het matras zichtbaar werd. Zoals elk matras in het ziekenhuis, was ook dit matras voorzien van een blauwe hoes van een dikke kwaliteit plastic. Dat had Sven ook wel wat geleken voor thuis op zijn bed. Zo’n hoes zat veel strakker dan het rubberen bedzeil wat over zijn bed lag, maar ook dat voldeed tegen eventueel doorlekken. Samen met Mariska werd een schoon hoeslaken over het matras getrokken en daarover kwam een schoon laken. De dunne deken werd weer teruggelegd, waarna de kussensloop vervangen werd. Zelfs het kussen had onder de sloop een aparte PVC hoes, zodat het hele bed goed beschermd was tegen patiënten met een “ongelukje”. Het bed was klaar en het bed er naast was inmiddels ook verlaten en dus was hier het verschonen ook snel klaar. Nu was het bed van de jongen aan de beurt. De jongen kon niet uit bed en ze moesten oppassen voor zijn infuus. Het gordijn werd rondom gesloten en hij werd voorzichtig op zijn zijde gerold, Sven hield hem vast, terwijl Mariska het hoeslaken los maakte en onder de jongen schoof. Nu werd hij voorzichtig over het losse laken gerold en terwijl de jongen door Mariska werd vastgehouden, kon Sven het laken aan zijn kant verwijderen. Het nieuwe laken werd in ommezien met dezelfde tactiek geplaatst, waarna de kussensloop nog even werd vervangen. De jongen was zeer tevreden met de snelle service en het gordijn kon dan ook weer open. Nu kwam het meisje naast hem aan de beurt. Ze keek verschrikt toen Mariska het gordijn dicht schoof. Sven maakte aanstalten haar deken en laken weg te pakken, toen ze het laken met beide handen vasthield. Sven probeerde haar gerust te stellen dat er niks bijzonders stond te gebeuren en dat ze nergens bang voor hoefde te zijn. Toch bleef ze haar laken stijf vasthouden. Mariska probeerde haar gerust te stellen en zei dat ze wel vaker patiënten gezien hadden en dat ze nergens meer van schrokken. Stamelend antwoordde het meisje, dat ze vannacht in haar broek geplast had, en dat ze nat was. “Oh”, zei Mariska, ” is dat alles”. “Nou, daar hoef je je niet voor te schamen hoor, dat hebben we al vaker gezien” Enigszins gerust gesteld liet het meisje nu haar laken los en het was nu duidelijk te zien dat haar bed nat was. Ook haar nachthemd was nat, waaronder tevens een dikke bult zichtbaar werd. Nu konden Mariska en Sven duidelijk zien, dat dit meisje kennelijk een luier en plasticbroek aanhad, waardoor ze nu haar terughoudendheid beter konden begrijpen. “Maar goed dat we het bed komen verschonen”, zei Sven “hier krijg je het alleen maar koud van, zo’n nat bed”.

Het meisje knikte instemmend. “En je hoeft je echt niet te schamen voor het dragen van een luier en plasticbroek”, zei Mariska geruststellend, “je bent niet de enige van ons drieën die luiers en plasticbroeken draagt” Sven keek verschrikt op naar Mariska en dacht bij zichzelf hoe Mariska van hem kon weten dat hij ook nog elke nacht luiers en plasticbroeken droeg. Hij keek nog meer verbaasd toe Mariska vertelde dat ZIJ ook nog luiers en plasticbroeken droeg. Sven was gerustgesteld, zijn geheim was niet ontdekt, wel was hij verrast te horen dat ook Mariska nog luiers en plasticbroeken droeg. Het meisje in haar natte luier en plasticbroek leek nu eindelijk een beetje gerustgesteld. “Maar misschien kunnen we beter eerst even je luier en plasticbroek verschonen, voor we het bed verschonen, anders wordt alles weer nat”, zei Mariska. Ze sprak enigszins gedempt, want haar buurman hoefde natuurlijk niet te weten van haar luier en plasticbroek. Mariska pakte de boord van de plasticbroek en stroopte deze langzaam naar beneden. De luier van het meisje, was een bekend model voor Sven, zo droeg hij ze ook nog elke nacht. Vaardig maakte Mariska de klittenband sluiting los, zonder teveel geluid te maken.

En daar lag hun patiënt met een gevoel van schaamte naakt in haar natte bed. Sven kreeg echt een gevoel van medelijden en probeerde het meisje toch enigszins op haar gemak te stellen. Mariska vroeg of ze ook nog schone luiers en plasticbroeken had en het meisje gebaarde op haar nachtkastje. Sven deed het deurtje open en zag meerdere luiers en plasticbroeken liggen en vroeg wat ze nodig had. Het meisje zei dat een katoenen luierbroek met een extra katoenen luier plus een plasticbroek wel voldoende zou zijn. Sven pakte het gevraagde uit het kastje en gaf dit aan Mariska. Geboeid door Mariska’s handigheid keek Sven toe hoe zij het meisje een schone luier omdeed gevolgd door de plasticbroek. Sven had inmiddels ook een droge nachthemd gepakt en draaide zich discreet om toen Mariska deze aandeed bij hun patiënt. Mariska opperde het idee, dat er misschien nog wel een 2e plasticbroek nodig was, teneinde doorlekken te voorkomen. Terwijl ze dit zei, voelde met haar vingers langs de pijpjes van het meisje haar plasticbroek. Het meisje leek even te rillen van de kou en knikte instemmend, waarop Sven een 2e plasticbroek uit haar nachtkastje te voorschijn haalde. Nu was het Svens beurt haar de plasticbroek aan te doen, ze was immers toch niet meer bloot. Het meisje snapte de routine en stak haar benen door de pijpjes, waarna Sven de plasticbroek omhoog trok, terwijl zij zich enigszins oprichtte vanuit haar bed. Zo nu jij verschoond bent, komt het bed aan de beurt. Het meisje keek nu enigszins gerust gesteld, haar geheim zou geheim blijven voor haar andere kamergenoten en ze hoefde zich niet meer te schamen tijdens een bed-verschoning door deze twee verpleegkundigen.

Hoofdstuk 3

Er volgden nog een aantal kamers zonder verdere bijzonderheden. Waarna Sven en Mariska de spoelkeuken in gingen voor het spoelen van beddenpannen en urineflessen. Nu wilde Sven er toch het fijne van weten en vroeg aan Mariska of ze luiers en plasticbroeken droeg omdat ze nog in bed plaste. Mariska antwoordde met “ook”. Dit snapte Sven niet helemaal en vroeg wat ze bedoelde met “ook”. Mariska vertelde dat ze de plasticbroeken ook droeg, vanwege het fijne gevoel van het zachte plastic van de plasticbroeken in haar kruis en tegen haar billen. Ook het natte en zweterige gevoel in de plasticbroek vond Mariska prettig. Sven kon zijn oren nauwelijks geloven, wie vond het nu fijn om plasticbroeken te dragen?. Hij bleef maar verder vragen. “Draag je alleen ’s nachts plasticbroeken?”. “Nee hoor”, antwoordde Mariska, “ik draag ze zowel overdag als ’s nachts”. “Kijk maar, ik heb zelfs nu een plasticbroek aan”.

Ze trok haar kieltje van het uniform omhoog en Sven kon de boord van de plasticbroek nu duidelijk zien. Hij kon z’n ogen bijna niet geloven, maar voor hem stond Mariska met een plasticbroek onder haar uniform. Mariska deed haar broek van het uniform iets naar beneden en Sven kon haar plasticbroek nu goed zien. De plasticbroek, van roomwit ondoorzichtig plastic, plakte tegen haar onderlichaam en haar kruis en schaamlippen waren duidelijk waren duidelijk te zien. Deze aanblik zorgde toch wel voor enige opwinding bij Sven, terwijl Mariska haar uniformbroek weer omhoog trok. Zoiets had Sven nog nooit meegemaakt. Snel spoelden ze de laatste stukken schoon, waarna ze eindelijk even een koffiepauze hadden. De koffie werd gedronken op de afdeling, waar de overige verpleegkundigen vol lof waren geweest over hun professionele handeling, bij het verschonen van de luiers en plasticbroek van het meisje. Sven en Mariska kregen beiden een kleur vanwege het compliment, maar het was wel leuk om te horen, dat ze wel meer konden dan alleen bedden opmaken. Sven kon zijn gedachte maar met moeite van Mariska’s plasticbroek af houden, maar aan Mariska was verder niets te merken, kennelijk vond ze het allemaal heel normaal. Na nog meer kamers, waar ze de bedden moesten verschonen, was het eindelijk middagpauze. Mariska had echter andere plannen dan te gaan lunchen, ze vroeg Sven naar een lege kamer te gaan op de Chirurgie afdeling, die alleen werd gebruikt voor opslag. Sven wou nog iets vragen, maar Mariska zij dat zij ook direct zou komen. Sven ging naar de leegstaande kamer in plaats van naar het bedrijfsrestaurant en wachtte geduldig. In de kamer stond een aantal legen bedden met daarop matrassen en hij kon het niet nalaten met zijn handen over de PVC hoes van het matras te wrijven. Zoiets leek hem thuis ook wel wat. Niet veel later kwam ook Mariska de kamer binnen in haar hand had ze een kleine tas. Nadat Mariska de deur afgesloten had, pakte ze uit het tasje een roomwitte plasticbroek en legde deze op bed waar Sven bij stond. “Kom”, zei ze energiek, “trek je broek eens uit en doe deze plasticbroek maar eens aan”. Sven keek verbaasd. “Dan, kun je het ook eens voelen, hoe een plasticbroek aanvoelt”, zei Mariska.

Ook Mariska trok nu haar uniform geheel uit en stond binnen een paar seconden, alleen nog in een T-shirt en een plasticbroek voor Sven. Zenuwachtig trok Sven nu zijn uniformbroek uit en maakte aanstalten de plasticbroek over zijn onderbroek aan te trekken. “Nee gekkie”, riep Mariska, “ook de onderbroek moet uit, anders kun het plastic niet op je blote huid voelen”. Dit vond Sven toch wel erg ver gaan, maar schoorvoetend trok hij zijn onderbroek ook uit. Mariska pakte de plasticbroek en hield deze voor Sven, zodat hij zijn voeten 1 voor 1 door de pijpjes kon steken. Nu trok Mariska hem de plasticbroek omhoog en deed de pijpjes goed in zijn liezen. Door haar hand in zijn kruis, kon hij een erectie niet meer onderdrukken, wat ook door Mariska werd opgemerkt. “Wat nu, vind je het ook fijn”, vroeg Mariska. Sven knikte instemmend, waarna Mariska voorzichtig over zijn ingepakte penis begon te wrijven. Sven raakte steeds meer opgewonden en langzaam begeleide Mariska naar een bed. Ze zei dat Sven op bed moest gaan liggen en Mariska kroop bij Sven op het bed. Het gevoel van de PVC matrashoes en de plasticbroek tegen zijn penis zorgde voor steeds meer opwinding. Mariska ging voortvarend verder en ging nu over Sven heen zitten terwijl hij op z’n rug lag. Hij voelde het warme kutje van Mariska door de lagen plastic heen tegen zijn penis. Mariska had haar plannetje goed voorbereid, want ze pakte nu ineens een condoom te voorschijn. Sven kon nu wel raden wat er te gebeuren stond, en kennelijk was verzet zinloos. Mariska greep via een pijpje van zijn plasticbroek naar Svens gezwollen penis en in een ommezien had Mariska het condoom over zijn stijve penis gerold. Nu greep Mariska bij haar eigen plasticbroek naar een pijpje en hield deze opzij. Ze manoeuvreerde haar onderlichaam in de juiste positie en liet zich op Svens stijve penis zakken.

Haar kutje sloot zich zeer nauw om Svens penis en Mariska begon nu op en neer te bewegen. Het gevoel was zoals Svens zichzelf regelmatig aftrok, maar dan een factor 10 fijner. Het voelde strak, nat en warm en Mariska begon steeds zwaarder te steunen. Ook Sven raakte nu enorm opgewonden. Mariska’s hand ging nu bij haar plasticbroek naar binnen, waarmee ze zichzelf nog eens extra kon stimuleren. Een geile lust maakte zich meester van deze twee leerling verpleegkundigen en de ontlading liet dan ook niet lang op zich wachten. De plasticbroeken maakten een ritselend geluid door het tegen elkaar wrijven en Mariska kwam klaar, waardoor ze Svens penis nog stijver omsloot in haar natte kutje. Hierdoor was er voor Sven ook geen houden meer aan en hij voelde hoe hij krachtig zijn lading sperma in het condoom spoot. Mariska bleef zichzelf vingeren terwijl Sven klaarkwam, waardoor ze voor een tweede keer een orgasme had. Sven verslapte, en Mariska richtte zich omhoog, waardoor zijn verslappende penis uit haar kutje floepte. Mariska stopte zijn penis weer langs het pijpje terug in z’n plasticbroek en kwam naast hem liggen op het gladde koele PVC matrasdek. Dit had ze nu al willen doen van af de eerste dag dat ze Sven ontmoet had en omdat hij nooit echt toenadering had gezocht had ze dan ook zelf maar het initiatief genomen. Ze had Sven wel altijd begerig zien kijken, maar dat was haar niet snel genoeg gegaan. Nog nooit had ze iets met een jongen gehad, omdat ze zich had geschaamd voor haar plasticbroeken geheim. Het verlangen naar plasticbroeken was al die jaren altijd groter geweest, dan het verlangen naar een jongen.

Hoofdstuk 4

Nu was het er dan eindelijk eens van gekomen, Mariska had voor het eerst van haar leven seks gehad met een jongen en zelfs geen concessie hoeven doen met betrekking tot haar plasticbroeken. Sven was door de gehele actie zo overdonderd geweest, dat zijn lustgevoelens de overhand hadden gekregen op zijn schaamte gevoelens. Ook haar gevoelens voor schaamte, waren door haar lustgevoelens overmeesterd. En dat terwijl dit hele plannetje pas vanmorgen was ontstaan, na het verschonen van de luier en plasticbroek bij het meisje. Ze vertelde Sven dat ze op een boerderij even buiten de stad woonde en nodigde Sven uit om eens op bezoek te komen. Nog steeds durfde Sven Mariska niet te vertellen dat hij ook ervaring had met luiers en plasticbroeken. Maar ja, je verteld als 20 jarige jongen ook niet aan je eerste meisje dat je ’s nachts nog in bed plast. Hoewel Sven wist dat Mariska als geen ander hier wel begrip voor zou hebben. Hun lunchpauze zat er bijna op en ze moesten zich haasten weer op tijd op de afdeling te zijn. Sven had op aandringen van Mariska zijn plasticbroek onder zijn uniform aangehouden en Mariska had zijn onderbroek in haar tasje opgeborgen, dus veel keus had Sven ook niet gehad. De hele middag hadden ze verder samen gewerkt in de linnenkamer, totdat tegen halfvijf hun dienst er op zat voor deze dag. Ze hadden beiden nog regelmatig terug moeten denken aan hun lunchpauze en speelse blikken gingen dan ook over en weer. De plasticbroek van Sven plakte behoorlijk aan zijn huid en terwijl hij naar de wc had gemoeten, had hij z’n volgespoten condoom ook maar even weggegooid. Nog steeds had Mariska zijn onderbroek, waardoor hij zich voorzichtig moest omkleden, zodat z’n plasticbroek niet gezien zou worden. Op weg naar het fietsenhok kwam haar Mariska weer tegen, gehuld in haar gele regenpak.

En vroeg ze, heb je “hem” nog steeds aan?. Sven zei dat ze hem geen keus gelaten had en ze snapte direct wat Sven bedoelde. De resterende werkdagen vlogen om en met veel plezier deden ze hun werk. Ook het verschonen van de luiers en plasticbroeken van “hun patiënt” ging probleemloos. Hun lunchpauze werd echter gebruikt voor lunchen in plaats van seks in plasticbroeken. Wel had Mariska nog een aantal plasticbroeken meegebracht voor Sven, met de opdracht deze dagelijks onder zijn uniform te dragen. Sven gehoorzaamde Mariska hierin en Mariska liet dan ook niet na om dit een aantal keren per dag te controleren. Op vrijdag vroeg Mariska aan Sven of hij zin had om komend weekend eens langs te komen en hij mocht zelfs wel blijven “slapen”. Sven begreep de boodschap en werd heen en weer geslingerd tussen zijn geheim van het bedplassen en de verrukkelijke geile seks die ze ongetwijfeld weer samen zouden beleven. Hij stemde toe en zij dat hij zaterdagmiddag zou komen. Mariska vertelde Sven nog even hoe hij bij hun boerderij moest komen, waarna ze beide naar huis gingen. Sven zag Mariska in haar gele regenpak op de brommer stappen, vreemd dacht Sven het regent niet eens. Thuis gekomen kon Sven de aandacht er niet goed bijhouden en het viel zelfs zijn moeder op. Ze vroeg wat er aan de hand was met Sven, waarop Sven vertelde dat hij een leuk meisje ontmoet had op z’n werk. Hij vertelde niets van de plasticbroeken en de geile vrijpartij in de middagpauze, wel vertelde hij dat ze hem uitgenodigd had op hun boerderij. Vanwege de afstand mocht hij zelfs wel overnachten en daar liep hij dan ook over na te denken. Z’n moeder moedigde hem aan toch te gaan, ondanks zijn bedplas probleem, hij kon ja z’n luiers en plasticbroeken meenemen. En er zou geen probleem zijn, want hij sliep toch in een logeerkamer, dus niemand zou het merken. ‘Ze moest eens weten’, dacht Sven, maar dat kon hij z’n moeder natuurlijk niet vertellen. Zaterdag vroeg in de middag ging Sven op pad, het zou zeker anderhalf tot twee uur fietsen zijn. Z’n moeder had hem z’n tas gepakt met extra luiers en plasticbroeken en zelfs een extra bedzeil had ze hem in de tas gepakt. Hiermee hoefde hij niet bang te zijn, dat hij daar het bed nat zou maken. Tegen halfvier fietste Sven de oprijlaan naar de boerderij op, deze was zeker nog een kilometer lang, want de boerderij stond te midden van de landerijen. Toen hij bijna bij de boerderij was aangekomen, zag hij Mariska al staan, ze stond naar hem te zwaaien. Hij fietste in haar richting en aangekomen zette hij zijn fiets tegen de stalmuur. Ze stond daar gekleed in een T-shirt met een joggingbroek. Mariska omhelsde Sven innig en haar eerste vraag was of hij nu ook een plasticbroek aan had.”Nee”, antwoordde Sven, daar heb ik niet aan gedacht. Nou zei ze ik heb er wel 1 aan en trok haar joggingbroek iets naar beneden. Sven wreef met zijn hand over Mariska’s ingepakte billen en het leek wel of ze nu al opgewonden raakte. “Kom”, zei Mariska, ik zal je even aan mijn ouders voorstellen. Sven volgden Mariska naar binnen, waar haar beide ouders in een grote woonkeuken zaten. Hij stelde zich voor aan haar ouders, twee zeer vriendelijke mensen. “Dus jij loopt ook stage in de verpleging”, vroeg de moeder. Sven knikte bevestigend. Wel apart voor een jongen om in de verpleging te werken, was haar mening. Maar ja niet iedereen kon boer worden, voegde ze er aan toe. Ze vonden het fijn dat hun dochter een zo’n leuke jongen ontmoet had, dus kennelijk was Sven al goedgekeurd. Ze dronken gezamenlijk een kopje koffie, waarna Mariska opperde om zijn tas naar de logeerkamer te brengen. Samen liepen ze naar Svens fiets, waar Sven de tas van de pakjesdrager losmaakte. Hij volgde nu Mariska door de stal, door een gang, de trap op naar 1e verdieping. Ik heb deze hele verdieping voor mijzelf zij Mariska, want mijn ouders slapen beneden in een slaapkamer. Ik heb zelfs een eigen badkamer hierboven. Aan weerszijden van de brede gangen waren deuren, waarvan Mariska liet zien wat er achter zat. Aan het eind van de gang lag haar kamer, het leek wel een balzaal zo groot. Mariska zei tegen Sven dat hij de slaapkamer tegenover haar kamer wel kon gebruiken, al was het maar om de schijn hoog te houden voor haar ouders. Ook dit was een enorme kamer met schaarse meubels, waaronder een groot bed. Zo nu eerst jij ook een plasticbroek aan, ander voel ik me zo alleen in mijn eigen plasticbroek. Mariska liet Sven geen keus en hij begon zich al uit te kleden. Nee niet hier, maar in mijn kamer zei Mariska. In haar kamer aangekomen ging Sven verder met uitkleden. Ook Mariska ontdeed zich van haar joggingbroek, waardoor hij weer een goed zicht op haar plasticbroek had. Het plastic kleefde aan haar lichaam en hij kon haar gezwollen schaamlippen door het plastic van haar plasticbroek duidelijk zien. Mariska trok nu haar plasticbroek uit en Sven schrok, die heeft haast dacht hij, maar het bleek anders uit te pakken. Ze overhandigde haar bezwete vochtige plasticbroek aan Sven en vroeg hem deze aan te trekken, omdat zij dat een lekker idee vond. Ook Sven vond de gedachte wel opwindend om de het natte kruis van waar haar kutje gezeten had nu ter plaatse van zijn niet geheel slappe penis te voelen. Dus pakte hij de plasticbroek aan en trok hem vervolgens langs zijn steeds stijver wordende penis omhoog. Mariska liep naar haar kledingkast en pakte snel voor zichzelf een plasticbroek uit de kast. Ze trok hem aan en opperde het plan om Sven een rondleiding om en in de boerderij te geven. Samen liepen ze weer de gang door en de trap af, waarna ze eerst in de boerderij gingen rondkijken. Het was een grote boerderij en Sven vond het allemaal reuze interessant. Nadat ze alle ruimten bekeken hadden, liepen ze via het achterhuis richting de stal. Bij de achterdeur zag Sven Mariska’s brommer staan en ook haar gele regenpak hing daar aan de kapstok. Ze liepen nu naar buiten, waar Sven het weidse uitzicht rondom de boerderij bewonderde. Rondom de boerderij lag een keurig verzorgde tuin en al wandelend ontwaarde hij ineens een lange waslijn.

waslijn met plasticbroeken
waslijn met plasticbroeken

Op zich niet erg bijzonder, maar aan deze waslijn hing een omvangrijke verzameling van luiers en plasticbroeken. Mariska vertelde dat haar moeder altijd haar luiers en plasticbroeken uitwaste, waarna ze aan de waslijn kwamen om te drogen. Nu wist Sven dan ook, dat haar ouders op de hoogte waren van hun dochters voorliefde voor het dragen van luiers en plasticbroeken. Al pratend kwam Sven er dan ook achter dat haar ouders er helemaal geen aanstoot meer aan namen als Mariska in en om het huis haar plasticbroeken openlijk droeg. Voor de rest was er toch niemand in de omgeving van de boerderij die dit kon zien, omdat de boerderij ruim een kilometer vanaf de openbare weg lag. Al wandelend waren ze nu aangekomen bij de “klein dieren” van de boerderij. Deze werden verzorgd door Mariska en bestond uit kippen, konijnen, geiten en een paar schapen. Elke morgen voor Mariska naar haar stagewerk ging, moest ze eerste deze dieren verzorgen en ’s avonds als ze thuis kwam nog eens, voordat ze gingen eten. Nu kon Sven haar mooi even helpen. Na de verzorging gingen ze weer via de stal naar binnen, omdat het bijna etenstijd was. Haar moeder was al bezig voor het eten en haar vader zat pijp rokend de krant te lezen, toen ze de grote woonkeuken binnen kwamen. Er hing een gemoedelijke en warme sfeer en ze werden vriendelijk begroet. “Ga nog maar even zitten” zei Mariska’s moeder en ze schoven beiden naast elkaar aan tafel. Mariska vader legde de krant opzij en het ijs was inmiddels wel gebroken. Voor ze het wisten zaten ze in een geanimeerd gesprek verwikkeld en haar vader was nu ook wat spraakzamer dan een paar uur geleden. Mariska was hun enig kind en Sven kon merken dat Mariska op handen werd gedragen door haar ouders. Ze hadden hun dochter altijd in alles gesteund en aangemoedigd, wat dan ook een verklaring was voor haar zekere en frisse uitstraling. Mariska had haar ouders zelfs verteld over het compliment wat ze gekregen hadden van de “echte” verpleegkundigen, voor hun professionele optreden tijdens de verschoning van “hun patiënt” in schone luiers en plasticbroeken. Mariska’s vader vroeg ineens heel direct hoe Sven het vond dat hun dochter ook nog luiers en plasticbroeken droeg op haar leeftijd. Sven schrok en moest even nadenken over zijn antwoord. Hij zei toen, “Ja dat komt wel meer voor, zelfs bij 20-jarigen”. Sven zag in deze wending van het gesprek, zijn kans om ook zijn geheim te onthullen, want Mariska zou er toch achter gaan komen binnen nu en een paar uur. Zenuwachtig haalde hij diep adem en toen kwam het grote woord eruit.”Ik plas zelf ook nog ’s nacht in bed” zei Sven. Het was er in 1 zucht uitgekomen. Sven had bijna tranen in z’n ogen gekregen en had het er duidelijk moeilijk mee. Mariska keek Sven verbaasd aan en haar moeder zei, “kom, kom jongen, daar hoef je je niet voor te schamen” En Sven kreeg een troostende hand van Mariska’s moeder op z’n schouder. Mariska’s vader was ook vol begrip en zei “we zijn dat wel gewend hoor!”. Vele vragen werden hem nu gesteld en Sven vertelde z’n hele geschiedenis inclusief alle therapieën die uiteindelijk geen succes geweest zijn. Het bleek dat Mariska’s geschiedenis grote overeenkomsten vertoonde, met als uitzondering dat zij het ook nog eens fijn vond om plasticbroeken te dragen. Het was voor Mariska zo normaal geworden, dat ze er niet meer zonder wilde, zelfs niet overdag. Of Sven ook overdag plasticbroeken droeg, werd hem gevraagd door Mariska’s vader. Sven antwoordde dat hij dat nooit gedaan had, zonder in te gaan op wat eerder deze week gebeurd was in het ziekenhuis. Onder het eten werd over van alles en nog wat gepraat en Sven begon zich steeds meer op z’n gemak te voelen binnen dit warme gezin. Naast de aantrekkelijke Mariska, met haar volle figuur en korte zwarte haar, had ze ook nog eens leuke reële ouders. Ouders die open stonden voor wat er in de wereld gebeurde, maar ook voor de belevenissen van hun enige dochter. Na het eten, gingen Mariska’s ouders zich bezighouden met de afwas, zodat Mariska en Sven tijd voor hun beiden hadden. “Haal je nog even de luiers en plasticbroeken van de waslijn?” vroeg Mariska’s moeder. Mariska pakte de wasmand en ze liepen door een zijdeur naar de waslijn, om de was van de lijn te halen. Ze liepen weer naar binnen, waar Mariska de wasmand in de keuken plaatste. “Kom” zei Mariska, “we gaan alvast je bed even opmaken”. Ze liepen de keuken uit en de trap op naar de bovenverdieping. “Je hebt vast wel je eigen luiers en plasticbroeken meegenomen” zei Mariska. Sven knikte instemmend. Mariska pakte Svens tas en opende hem. Naast zijn toilet spullen, een pyjama en extra kleren, vond Mariska Svens luiers en plasticbroeken. “Mooie broekluiers heb je Sven”, “die draag ik zelf ook graag” zei Mariska. Onder in de tas vond z’n zelfs een rubberen bedzeil. “Goh, zo’n bedzeil heb ik ook over mijn matras” zei Mariska, toen ze het bedzeil in haar handen hield. Maar waarom zou jij hier gaan slapen, je kunt ook wel bij mij in bed slapen, stelde Mariska voor. “Vinden je ouders dat wel goed?” vroeg Sven. “Ik ben al 20 hoor, dat mag ik zelf wel bepalen” was Mariska’s antwoord. Sven vond het wel een aantrekkelijk idee, terugdenkend aan wat in het ziekenhuis gebeurd was en stemde in met het voorstel. Laten we ons alvast maar omkleden voor de nacht. Sven vond dit echter nog wel erg vroeg, maar Mariska vertelde dat ze ’s avonds altijd al rondliep in haar nachtelijke outfit van luiers en plasticbroeken en zo beneden nog tv keek met haar ouders.

Sven vond het een vreemd idee om in luiers en plasticbroeken voor Mariska’s ouders te verschijnen, maar Mariska wist hem gerust te stellen. “Ze zien het waarschijnlijke niet eens, zo normaal vinden ze het” voegde Mariska eraan toe.

Hoofdstuk 5

Mariska liep in haar kamer naar de kast en opende de kastdeur. Wat Sven daar zag deed hem denken aan zijn eigen kast thuis. Planken vol met luiers en plasticbroeken, waar Mariska diverse items van pakte. Ze deed haar kleren uit en als laatste haar plasticbroek. Sven liep naar Mariska toe en hielp haar en de molton broekluier aandoen. Hierna volgde een plasticbroek met drukknoopjes en als laatste een instap plasticbroek. Nu was Sven aan de beurt en Mariska hielp hem zich uit te kleden. Zijn plasticbroek zat helemaal vastgekleefd en Mariska stroopte de plasticbroek naar beneden. Inmiddels was Sven penis al stijf geworden en sprong bevrijd uit de plasticbroek naar voren. Mariska bukte om de plasticbroek om Svens voeten weg te halen, toen zijn penis tegen haar gezicht aan kwam. Mariska reageerde hier anders op dan Sven had gedacht. Ze ging op haar knieën voor hem zitten en naam de stijve penis in haar mond. Sven wist niet wat hem overkwam, hij had dit wel eens gezien in een pornofilm, maar dit was echt. Haar mond warm toen ze zijn penis omsloot en de zuigende beweging wond Sven enorm op. Even plotseling als Mariska zijn penis in haar mond nam, stopte ze er ook weer mee. Nu pakte ze Svens molton broekluier en sloot het klittenband en legde zijn penis nog even recht. Nu kwam de eerste plasticbroek gevolgd door een tweede. De actie werd afgesloten met een goedkeurend klopje op z’n dik verpakte billen. Nog even een T-shirt aan en ze liepen samen naar beneden. Sven voelde zich toch wel onzeker met de situatie en helemaal toen ze beiden de woonkamer binnen gingen. Mariska’s ouders keken even op. “Zo, jullie zijn al klaar voor nacht, zie ik!” zei haar moeder en dat was dan ook de enige reactie. Sven vond dat wel apart, een jongen en meisje, beide 20 jaar, gekleed in luiers en plasticbroeken en dat was de enige reactie. Mariska en Sven gingen samen op de bank zitten en Mariska schoof dicht tegen hem aan. Sven kon haar lichaamswarmte duidelijk voelen en de plasticbroeken ritselden tegen elkaar. Er was een leuke film voor en gaandeweg, vergat Sven bijna dat hij thuis zat bij mensen die hij nog een paar uur geleden had ontmoet. Samen met hun dochter in luiers en plasticbroek op de bank tv te kijken. Heel onwerkelijk, maar toch waar. Wie had dat nu kunnen denken dat hij, als bedplasser, toch nog eens een leuk meisje zou ontmoeten. Een meisje wat geen problemen had met zijn mankement en de bijbehorende luiers en plasticbroeken. Wat zouden zijn ouders opkijken als ze de hele waarheid ook nog eens zouden horen. Na koffie, wat fris en chips was ook de film ten einde. Het was inmiddels kwart over tien en Mariska’s ouders gingen naar bed. Sven en Mariska konden nog wel verder tv kijken op Mariska’s kamer, dus gingen ze beiden naar boven. Veel was er niet meer voor de tv, waarop Mariska uit een andere kast een videoband tevoorschijn haalde. De film ging over het wel wee van een meisje, wat nog luiers en plasticbroeken droeg. “Mijn favoriete film!” zei Mariska. Sven had zo z’n bedenkingen, maar hij ging samen met Mariska in bed naar de film kijken. Sven hield meer van actiefilms en soms eens een pornofilm, maar dit soort films was niet zijn favoriet. Wel genoot hij ervan om tegen het warme zachte lichaam van Mariska aan te liggen, terwijl zij lag te genieten van de beelden waarin het meisje in luiers en plasticbroeken werd verpakt.

Ook het liggen op het rubberen bedzeil vond Sven wel prettig. Waar je lag was het rubber warm, terwijl het daarnaast lekker koel bleef. Mariska’s hand verdween in haar plasticbroek en Sven kon duidelijk merken dat ze behoorlijk opgewonden raakte. Plotseling stopte ze en trok haar plasticbroek iets naar beneden om haar broekluier los te maken. Nu deed ze de luier uit en trok haar plasticbroeken weer omhoog, waardoor ze er makkelijker bij kon. Ze was nu zo opgewonden geraakt door alle beelden dat ze haar aandacht op Sven begon te richten. Na wat strelen over zijn dikke luier en plasticbroeken pakket, trok ze ook Svens plasticbroeken wat naar beneden om ook zijn broekluier te verwijderen. Svens liet het allemaal maar gebeuren en Mariska trok zijn plasticbroeken weer omhoog. Mariska draaide zich nu om, waardoor ze met haar gezicht bij Svens ingepakte penis kon komen, met haar ingepakte kutje ging ze op Svens gezicht zitten. Mariska begon nu met haar kutje over zijn gezicht te rijden, terwijl ze Svens ingepakte penis in haar mond nam. Sven raakte nu ook behoorlijk opgewonden terwijl Mariska van geile lust al bijna niet meer te houden was. Plotseling duwde Mariska haar kutje stijf tegen Svens gezicht en kreunde zwaar en diep, waarna ze enigszins ontspande. Ze was klaar gekomen, terwijl ze op zijn gezicht had zitten rijden. Ze klom nu van Sven af en draaide zich weer om en ging nu gewoon over Sven heen zitten. Handig viste ze zijn penis langs de pijpjes van zijn plasticbroek en manoeuvreerde zijn penis voor haar kutje, terwijl ze het pijpje van haar plasticbroek opzij hield. Langzaam zakte ze neer op Svens penis, die dan ook diep in haar nauwe natte kutje verdween. Dit keer ging het zonder condoom, omdat ze van elkaar inmiddels wisten dat ze beiden nooit seks met een ander gehad hadden. Tot op heden, waren ze beiden ‘doe-het-zelfers’ geweest, dus bestond er geen angst voor ‘enge’ ziektes. Zonder condoom voelde het warme natte kutje van Mariska heel anders, dan de eerste keer met condoom. Sven raakte nu ook snel opgewonden, terwijl Mariska op zijn penis ‘reed’. Hun plasticbroeken ritselden tegen elkaar en door de op en neer gaande beweging, kwam Sven dan ook snel klaar. Met een enorme kracht spoot zijn sperma Mariska’s kutje in, wat Mariska dan ook duidelijk kon voelen. Bezweet en moe lagen ze nu lekker naast elkaar na te genieten op het rubberen bedzeil van haar bed. Bijna waren ze in slaap gevallen, toen ze Mariska, “Snel even onze luiers weer aan, voor we echt in slaap vallen!”. In een ommezien hadden ze beiden hun molton broekluier weer onder de plasticbroek aangetrokken, waarna ze in elkaars armen in slaap vielen.

Hoofdstuk 6

De volgende ochtend werden ze om halfacht wakker door de wekker, nog steeds lagen ze in elkaars armen en Sven was helemaal stijf van het stil liggen. Nu ze wakker waren kon Sven ook duidelijk voelen, dat z’n luier z’n werk weer gedaan had. De luier was nat en zwaar, maar z’n plasticbroeken hadden doorlekken kunnen voorkomen. Ook Mariska’s luier was zwaar en nat, dus ook zij had het niet droog gehouden de afgelopen nacht. Voordat ze naar beneden gingen voor het ontbijt, verwijderden ze bij elkaar de natte luiers en stopten deze in een luieremmer, maar de plasticbroeken hielden ze nog aan. Zo was er geen gevaar voor doorlekken en het liep ook wat prettiger. Ze liepen de trap af, beiden alleen gekleed in hun plasticbroeken met een T-shirt en gingen de keuken binnen. Haar ouders waren ook al wakker en liepen ook nog rond in hun pyjama. “Goedemorgen, goed geslapen”, vroeg Mariska’s vader. “Ja, hoor als een blok”, antwoordde Mariska. Haar moeder stond bij het fornuis iets te koken, waarvan later bleek dat dit de pudding voor een lekkere beschuitbol was. Gezamenlijk ontbeten ze lekker rustig, waarna het tijd werd voor douchen. Mariska en Sven konden de badkamer van Mariska gebruiken, waardoor ze ook niet op elkaar moesten te wachten. Mariska en Sven ontdeden zich van hun plasticbroeken en stapten samen onder de douche. Het naakte lichaam van Mariska had mooie ronde vormen en Sven kon het niet nalaten zich eens lekker tegen Mariska aan te trekken. Hij zakte langzaam door z’n knieën waardoor hij nu recht in haar kutje kon kijken. Met zijn handen op haar billen trok hij Mariska naar zich toe en drukt zijn mond tegen haar lekkere kale natte kutje. Als in een reflex begon Sven er een te zuigen en Mariska kronkelde in zijn armen. “Doorgaan, doorgaan”, riep ze steunend en drukte haar kutje nog steviger tegen Svens mond. Sven stak zijn tong in haar kutje en zoog en likte als een bezetene, dat smaakt lekker dacht Sven bij zichzelf en zoog en likte maar door. Als in een explosie kwam Mariska klaar en ze viel bijna om, zo fijn was het voor haar. Ook voor Sven was dit fijn, getuige zijn enorme erectie. Nou daar wist Mariska dan ook wel raad mee en de rollen werden omgedraaid. Ook Sven kwam klaar en spoot zijn sperma in Mariska’s mond. Even leek ze te kokhalzen, maar toen slikte ze het hele zaakje door. “Vreemd, het smaakt eigenlijk nergens naar” was haar reactie en gaf Sven een lekkere zoen. Eenmaal schoon gewassen droogden ze elkaar af en liepen terug naar Mariska’s slaapkamer om zich weer aan te kleden. Sven pakte z’n plasticbroeken en vuile luier uit de emmer en borg ze op in een plastic tas, zodat deze thuis uitgewassen konden worden. Hij wilde nu zijn kleren aantrekken en een normale onderbroek, maar Mariska vroeg hem in plaats van een onderbroek een plasticbroek te dragen. Sven had hier niet veel zin in, maar Mariska bleef maar aan dringen en uiteindelijk zwichtte hij toch voor haar pleidooi. “Je mag er wel 1 van mij aan” zei Mariska terwijl ze een plasticbroek en strikslip voor Sven uit de kast pakte. “Ga maar even op mijn bed liggen, dan knoop ik je de strikslip even om”. Sven ging er niet meer tegen in en liet het gewillig over zich heen komen. Over de strikslip werd nog een normale instap plasticbroek aangetrokken, waarna hij zijn kleren kon aantrekken. Ook Mariska knoopte zichzelf een strikslip om gevolgd door een zelfde soort plasticbroek als ze Sven had aan gedaan. De plasticbroeken waren van een mooie roomwitte kwaliteit plastic en Sven was benieuwd, waar Mariska deze gekocht had. Mariska vertelde dat zij haar plasticbroeken meestal in Duitsland kocht. De plasticbroeken waren van het merk Suprima en bevielen zeer goed. Ze zijn stevig, zacht en gaan lang mee mits ze goed gewassen worden. En dat wassen van haar plasticbroeken daar was haar moeder inmiddels een expert in. Regelmatig ging ze met haar ouders een dagje winkelen in Duitsland, waar ze dan weer een groot aantal plasticbroeken kochten in diverse soorten en maten.

Ook de molton broekluiers waren daar normaal te verkrijgen, terwijl in Nederland veel meer een soort pampers voor volwassen verkocht werden. Het was bijna niet mogelijk om in Nederland luiers en plasticbroeken voor volwassen te kopen. Telkens werden je van die pampers luiers aangesmeerd. Mariska had ze wel eens geprobeerd, maar dat was niet goed bevallen. De absorptie viel tegen en ze zaten lang niet zo ‘lekker’ als de molton broekluiers. Eenmaal aangekleed gingen ze beiden naar beneden, waar ze gezamenlijk nog een kopje koffie dronken. Haar ouders gingen na de koffie naar de kerk. Zij hadden nu tijd om wat foto’s te gaan bekijken van Mariska’s jeugd en zelfs op de foto’s was Mariska regelmatig te zien in haar luiers en plasticbroeken. De tijd vloog om en voor ze er erg in hadden waren haar ouders al weer terug van de kerk. Sven werd gevraagd of hij nog wilde blijven mee-eten, waarna hij dan ’s middags weer richting huis kon gaan. Sven stemde in en Mariska’s vader bood hem aan, om hem met de auto naar huis te brengen met de fiets achterin. Hij had dan ook geen 2 uur fietsen meer nodig om thuis te komen. Ze waren kennelijk wel in hun nopjes met hem als vriend voor hun dochter, want toen hij na het eten naar huis zou worden gebracht, werd hij door Mariska’s moeder alweer hartelijk uitgenodigd om nog eens te komen logeren. Met z’n drieën gingen ze op pad met de auto, waarbij Sven en Mariska achterin zaten. Mariska kon het ook niet nalaten om af en toe even stiekem over zijn penis te wrijven, die nog steeds in de strikslip en plasticbroek was verpakt. Hij was niet meer in de gelegenheid geweest om dit uit te doen. Binnen een half uur waren ze bij zijn huis aangekomen, de fiets werd afgeladen en de tas uit de auto gepakt, waarna hij afscheid nam van Mariska en haar vader. Ze wilden niet meer mee komen, omdat Mariska’s moeder anders zo lang alleen was. In huis aangekomen, was er niemand thuis en Sven ging direct door zijn kamer. Nu kon hij eindelijk de strikslip en plasticbroek uitdoen, want hij was er nu wel zat van. Terugdenkend aan dit weekend, niet wetend dat daarvan meer gingen volgen, voelde Sven zich intens gelukkig. Hij had ondanks zijn mankement van het bedplassen eindelijk een leuk en ook nog aantrekkelijk meisje ontmoet, wat geen probleem had met zijn bedplassen, in tegendeel…….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.