Categorieën
Plasticbroek

Peters plasticbroekjes

Door Peter uit België

Mijn eerste plasticbroekje

Ik was een jaar of 7 toen ik mijn eerste plastiekbroekje kreeg. Ik had flink gewerkt op school en mijn ma vond dat ik een geschenk mocht kiezen. In de superette in het dorp, was ook een afdeling voor pasgeborenen en baby’s. Daar had ik een mooi plastiekbroekje gezien, en met enige schroom vroeg ik of ik dat kreeg als beloning.

Enkele dagen later had mijn moeder een plastiekbroekje bij de superette gekocht. Mooi glimmend, doorschijnend met witte streepjes. Ondanks dat het al meer dan 50 jaar geleden is, kan ik mij dat plastiekbroekje nog goed voorstellen. Zonder vragen te stellen gaf ze mij dat plastiekbroekje en ik voelde me intens gelukkig, koning te rijk.
Ik kon niet wachten om het plastiekbroekje aan te doen. De volgende dag, met kloppend hart en mét plastiekbroekje, aan naar school. Turnen hadden we niet, dus ik kon de ganse dag mijn broekje aanhouden. Maar dat liep wel even anders. Zelf heb je de indruk dat iedereen hoort en ruikt dat je een plastieken broekje aan hebt. Toen een van mijn klasgenootjes op mijn billen kletste (waarom weet ik niet meer) dacht ik dat iedereen hoorde dat ik een plastiekbroekje aan had. Onder de middag thuis dan toch maar het plastiekbroekje uit gedaan, en in een gewoon slipje terug naar school. Ik deed het plastiekbroekje toen nog alleen thuis aan, maar zonder dat iemand het echt wist. Er werden ook geen vragen gesteld. Enkele jaren later, ging ik bij mijn neef slapen, gewoon familie ondereen. Het was geweten in de familie dat hij nog in bed plaste, daarom kreeg hij nog een luier en plastiekbroek aan. Wat was ik jaloers, maar ik kon mijn geheim toch niet verklappen? Zo ging het enkele jaren verder. Ik deed mijn plastiekbroekje stiekem aan, en genoot ervan.

Ondertussen had een andere tante al de babyspullen weggedaan, en daar had ik ook nog een plastiekbroekje in gevonden. Eentje met drukknopen. Heerlijk, want mijn ander plastiekbroekje was ondertussen stuk gegaan.

De verhuizing

Helaas gingen we verhuizen, en juist in die periode werd ik ziek. Tijdens de verhuis bleef ik bij een tante logeren, en mijn plastiekbroekjes konden niet mee verhuizen. Pech. In onze nieuwe woonplaats had ik geen plastiekbroekje meer, en een nieuw vragen dat durfde ik niet, omdat ik ondertussen al 12 jaar was geworden, en dus geen peuter meer was. Dan maar af en toe een plastic zak genomen, de hoeken afgeknipt en maar fantaseren dat ik een mooi plasticbroekje aan had. Jaren gingen voorbij, maar nog steeds zonder echte plastic broeken. Eind jaren 70, toen mijn ouders gestorven waren, ik was 20 jaar, ging ik alleen op een appartement wonen. Ik was ondertussen vrijwillige brandweerman/ambulancier geworden. Tijdens een van mijn opdrachten moesten wij een oude man ophalen, en naar het ziekenhuis brengen. Bij het klaarmaken voor het transport, zag ik dat de man een plastic broek droeg met een luier. Natuurlijk was die man incontinent, maar dat was niet wat ik moest weten. Er bestonden dus plastiek broeken voor volwassenen, dat was wat ik plots besefte. Mijn hart maakte echt een vreugdesprong. Kon ik eindelijk terug plastieken broeken kopen en aandoen. Nu was het niet moeilijk om te vinden in welke winkel datje die kon kopen, alleen was het probleem, hoe kom ik er aan.

Met het smoes van een incontinente moeder, kocht ik een plasticbroek bij een apotheker. Ik weet nog goed dat die vroeg of ik geen luiers nodig had. Maar ik voel graag het plastic op mijn blote lichaam, dus luiers had ik zeker niet nodig. Enkele jaren heb ik alleen gewoond, een heerlijke tijd. ik kon mijn plastic broekje aandoen zoveel ik wilde, er thuis mee rondlopen, er heerlijk in klaarkomen, af en toe in plassen, zonder dat er iemand zich vragen stelde, zonder dat ik me tegenover wie dan ook moest verantwoorden. Ik sliep zelfs regelmatig met mijn plastic broekje aan. Het meeste kon ik genieten, als ik in bad was geweest. Nog nat van het bad, deed ik mijn plasticbroekje aan. Het water in mijn plasticbroekje maakte dat ik mijn ballen gemakkelijk kon masseren, waardoor ik lekker klaarkwam in mijn plasticbroekje. Ondertussen had ik wel een meisje leren kennen, maar mijn geheim vertellen durfde ik toch niet. Uiteindelijk was ze toch 7 jaar jonger. Regelmatig befte ik haar, omdat zij nog wat jong was om al echte sex te hebben. maar mijn plasticbroekje heeft ze nooit gezien. Deze relatie bleef niet duren, en ik was weer alleen. Dus weer volop tijd om te genieten van mijn plasticbroekje.

Mijn vrouw

Enkele jaren later leerde ik mijn vrouw kennen. Na 2 jaar zijn we getrouwd, en verhuisden we naar een moderner appartement. Helaas mijn plasticbroekje kon ik niet meenemen. Maar omdat we jong waren, en veel van elkaar hielden, werd het gemis van mijn plasticbroekje gecompenseerd door de sex.

Maar het leven gaat verder, en na de bevalling van 2 kinderen werd de sex heel wat minder. Toen zij daar bovenop nog eens een relatie had met een collega, was de sex helemaal verdwenen. Ondertussen had ik in Brussel een winkel gevonden, waar ze ook plastic broeken verkochten. Niet dat ik echt nodig had, want via een postorderbedrijf had ik er ondertussen al 2 gekocht. Toen mijn vrouw een van die plastic broeken had ontdekt, heeft ze die weggegooid. Ze heeft me daar nooit over aangesproken (ons huwelijk stelt niets meer voor). Gelukkig had ik nog een plasticbroek in reserve. Toen ik op een dag naar Brussel reed, kocht ik daar gelijk 2 mooie echte plasticbroeken. Eentje met drukknopen (een mooi geel) en een ander rood (slipmodel). Op de trein naar huis, deed ik mijn drukknopen plasticbroekje aan. Ik genoot. Als de treinconducteur langs kwam, had ik heimelijk binnenpretjes. Hij moest het eens weten. Ook de andere passagiers fantaseerde ik dat ze daar allemaal zaten met een plasticbroek aan. Ik moest nog even langs familie gaan, en daar zat ik ook te genieten van mijn plasticbroekje. Ondertussen ben ik al enkele keren naar die winkel geweest. Ik denk dat ik nu al 5 plasticbroeken heb.

De plastiek broekjes dragen op het werk

Ik ben ook van werk veranderd, waardoor ik nu regelmatig overdag met een plasticbroekje aan naar het werk ga. Soms vraag ik me af, hoe zouden mijn (vrouwelijke) collega’s reageren, moest ik zeggen dat ik daar met en plasticbroekje aan zit? Het gebeurd zelfs dat ik met mijn plastiekbroekje aan slaap, naast mijn vrouw. Ze moest het weten. Maar ja, we hebben toch geen sex meer, en mij aanraken doet zij ook al jaren niet meer. Soms als ik alleen thuis ben,en in een geile bui ben, trek ik mijn plasticbroekje aan, neem wat foto’s van mezelf en mijn plasticbroekje, neem een vibrator, steek die in mijn holletje, en om heerlijk klaar. Spijtig dat ik dat alleen moet doen, maar dit verhaal schrijven, helpt me bij mijn fantasie. Ik vond het heerlijk om dit te schrijven en laat jullie nu ook genieten. Reacties zijn steeds welkom.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *