Categorieën
Rubber

Een Latex vervolg verhaal (1)

Door diverse lezers
De aftrap door Shiny666
Hallo Adrielle,

Ik heb zojuist weer heerlijk genoten van de verhalen op Glimmend Goed. Het blijft wonderlijk hoe die verhalen van anderen bij jezelf ook weer herinneringen naar boven brengen. Deze week ben ik begonnen aan een verhaal dat puur uit mijn fantasie komt; geen eigen ervaring. Nu ik deze start gemaakt heb, leek het me een leuk idee om hier een vervolgverhaal van te maken: dit begin wordt gepubliceerd op jouw website en andere lezers kunnen ermee verder gaan. Volgens mij gaat dat hele leuke en geile varianten opleveren. Ik hoop dat jij dit ook een leuk idee vindt waar je wat mee wilt doen. Hieronder vind je mijn “start-verhaal”. Groetjes, Shiny

Deel 1 door Shiny666

Unlawful entry?

Een blonde en een donkere. Met een beetje fantasie kon je in de twee agentes een typische Nederlandse stampot-variant zien van Cagney & Lacey. De blonde deed me denken aan die net iets te mollige, Limburgse deelneemster aan een populaire talentenjacht op TV de donkere was een typisch voorbeeld van de verregaande multiculturele integratie bij de politie: een bloedmooie Turkse meid die haar geringe lengte ruimschoots goedmaakte met haar grote ogen en gitzwarte krullen. Haar schoonheid bleef fier overeind in het vormeloze politie-uniform dat ze droeg. Hun verschijning, in combinatie met het feit dat er politie aan mijn deur stond, zorgde voor een vreemde combinatie van gevoelens. Ik was blij dat het weekend begonnen was maar dit onverwachte bezoek beloofde toch niet veel goeds alhoewel ik niet kon bedenken waarom de politie in de vorm van dit vrouwelijke koppel interesse in mij zou kunnen hebben.

“Wij zijn agenten De Leeuw en Donsuz” van bureau Eendrachtsplein en wij willen u graag een paar vragen stellen. Mogen we even binnenkomen?”, vroeg de Turkse. Waar ging dit over? Ik scande in mijn hoofd mijn activiteiten van de laatste weken en kon niet echt iets bedenken dat mij in grote problemen zou kunnen brengen. Dus waar hadden deze dames het over? Na een stamelend “Kom binnen” van mijn kant zaten de agentes nu aan mijn eettafel terwijl ik koffie voor ze zette. “Wat wilt u van mij weten?”, vroeg ik. “Wij hebben een klacht ontvangen van iemand die van mening is dat u zich onzedelijk aan hem en zijn gezin toont”, zei Donsuz op zakelijke toon. Meteen wist ik waarover dit ging. In de weekenden vind ik het heerlijk om me te kleden in rubber en daar het liefst het hele weekend in rond te lopen. Soms als opwarm-ronde voor een fetisj-feest, maar soms ook gewoon “zomaar”.

Meestal gaat het dan om een rubberen hemdje, polsbanden en een rubberen pantalon of shorty. Na jarenlang mijn rubber-fetisj angstvallig verborgen te hebben gehouden, heb ik tegenwoordig het principe dat men dit maar gewoon van mijn moet accepteren. Dat is ook de reden dat ik tijdens deze verkleedpartijen de gordijnen niet dicht doe zolang ik in bedekkende kleding rondloop; als het meeste uit gaat en ik ga “spelen”, is het wel degelijk “poppetje gezien, kastje dicht.” “Kunt u misschien wat specifieker zijn?”, vroeg ik. “Ik vraag me af hoe deze klager mij heeft gezien en wat hij of zij onzedelijk vindt”. Ik stond zelf enigszins te kijken van mijn eigen scherpte. “Ik kan niet ingaan op de details van de aangever, maar u laat zich zien aan anderen in wat omschreven wordt als ‘SM-kleding’.”, zei De Leeuw. “Luister, ik zal er niet omheen draaien. Ik loop af en toe inderdaad in mijn huiskamer rond in kleding die je zo kunt omschrijven, maar daarbij toon ik geen geslachtsdelen of iets dergelijks, dus ik vraag me af wat daar onzedelijk aan kan zijn.” Bij het uitspreken van het woord ‘geslachtsdelen’ realiseerde ik me dat ik wel heel snel in het jargon van deze ambtenaren begon te vervallen… “Wij moeten dit soort klachten altijd uitzoeken en kunnen u dus helaas niet op uw woord geloven dat er niets aan de hand zou zijn. Dat wilt u toch zeggen, dat u niets verkeerd doet?”, reageerde Donsuz met een blik die meer nieuwsgierigheid dan achterdocht uitstraalde. “Precies. Ik zie bij mijn overburen de hele tijd mensen rondlopen in alles wat varieert tussen dikke wollen truien en dunne zomerjurkjes en ik zie niet in waarom dat normaal is en mijn kleding ineens ‘onzedelijk’ zou zijn.” “Dat begrijpen wij wel maar op deze manier wordt het een welles-nietes spelletje. Bent u bereid ons duidelijk te maken waar men het over heeft in deze klacht?”, vroeg Donsuz. Het was me intussen wel duidelijk dat zij een stuk assertiever was dan De Leeuw die er maar met moeite een vraagje richting mij uitgeperst had.

Dit begon een vreemd gesprek te worden. Ik had altijd begrepen dat in geval van een klacht bij de politie die politie of Jusitie moest bewijzen dat het genoemde waar was. Nu werd mij door deze weliswaar erg aantrekkelijke agente gevraagd om min of meer aan te laten zien wat nu het geval was. Dit staaltje omgekeerde bewijslast riep gemengde gevoelens op. Het stoorde mij mateloos dat ik me moest gaan verdedigen tegen de hypocriete preutsheid van mijn overburen, tenminste, ik ging er vanuit dat het mijn overburen waren want die zag ik geregeld met meer dan normale belangstelling bij mij naar binnen gluren. Maar het idee om deze agentes te ‘moeten’ laten zien wat ik dan droeg was aan de andere kant best opwindend. “Ik wil u best laten zien wat ik zichtbaar voor mijn buren draag, maar dan heb ik wel even wat tijd nodig. Ik moet dan even naar boven naar m’n slaapkamer.” “Dat kan ik niet zomaar toestaan vanwege het gevaar dat u de benen neemt. Ik loop wel even mee.”, zei Donsuz met een blik die binnen een paar seconden van streng in enigszins geil veranderd was.

Agente Donsuz stond pontificaal achter me toen ik in mijn kleine slaapkamer De Kast opentrok. Ik noem het in gedachten De Kast omdat ik hierin alle rubberen kleding, speeltjes en SM-attributen bewaar die ik in de loop van de jaren verzameld heb; Rubberen hempjes, shirts, broeken, slips, kousen, jurkjes, een groot laken, maar ook een aantal dildo’s, buttpluggen, een cat-o-nine-zweep en pols- en enkelbanden. Op de grond in de kast stonden nog waders van dik rubber en een paar lieslaarzen. Al met al een verzameling waar ik best trots op ben. Uit de kast steeg een heerlijke walm rubberlucht op die ook Donsuz niet kon ontgaan. Ik bedacht me ineens dat het wel vreemd was dat ik deze blik op mijn intiemste garderobe gunde aan iemand van wie ik alleen de achternaam wist. “Mag ik in ruil voor deze openheid weten wat uw naam is?”, vroeg ik, terwijl ik de neiging onderdrukte om ook maar meteen ‘je’ en ‘jij’ te gaan zeggen. Donsuz twijfelde, maar ik zag dat overduidelijk dat haar professionele masker met de seconde meer af begon te zakken, zeker nu ze naar mijn collectie seksspullen stond te kijken. “Nebahat, Nebahat Donsuz. Maar in het korps noemt iedereen me ‘Nee’, da’s korter.” Een grap over een agent die ‘Nee’ heet lag op de loer, maar ik hield me in. “De Leeuw heet trouwens Esther. Dat kun je waarschijnlijk beter onthouden.” Haar plotselinge getutoyeer ontging me niet. “Trek aan wat jij denkt dat je buren gezien hebben”, zei ze. Daarmee voor mij bevestigend dat het haar allang niet meer te doen was om handhaving van de wet. Deze dame ging haar machtspositie helemaal uitmelken en ik was haar willige slachtoffer…

Voor wie het nog nooit geprobeerd heeft: rubberen kleding aantrekken is niet iets dat je even snel en nonchalant kunt doen. Om te voorkomen dat het materiaal scheurt of dat je op een buitengewoon pijnlijke manier geëpileerd wordt, moet dit met beleid gebeuren en moet alles goed ‘getalkt’ worden. In dat opzicht kon het me niets schelen hoeveel of hoe weinig tijd onze ‘Nee’ had, dus ik nam de tijd om een setje aan te trekken waarmee ik voor het laatst hier in huis rondgelopen had: een soort body met een open kruis en een wijd-vallende pantalon; allebei van Skin Two en dus glanzend en stevig. Terwijl ik hiermee bezig was, greep Nee langs mij heen in de kast en haalde er een opblaasbare buttplug uit; Een van mijn favoriete speeltjes. “Deze moet je ook dragen. Die ziet er zo gebruikt uit, die hoort vast bij je standaard outfit”, zei Nee met een vals lachje om haar mond. Deze directheid verbaasde me niet echt. Deze dame wist duidelijk meer over dit soort speeltjes dan ik in eerste instantie had gedacht. En ze had een punt: die buttplug had ik minstens twee keer per week in en dan het liefst de hele dag en dat was te zien. “Voorover!”, snauwde Nee terwijl ze de plug al met Vaseline aan het insmeren was. Ik deed de broek weer naar beneden en boog voorover, terwijl ik m’n billen uiteen trok om haar een goed uitzicht op m’n kontgat te geven. Ze liet de top van de plug een paar keer over m’n kringspier glijden om de Vaseline te verdelen en begon toen met langzame, draaiende bewegingen de plug steeds verder naar binnen te werken. Dit had ze beslist eerder gedaan… Ze duwde het breedste deel van de plug iets harder naar binnen dan ik zelf zou doen en ik slaakte een kreet van pijn toen de harde rand zich langs mijn kringspier naar binnen drong. “Dat vindt Esther ook altijd zo lekker!”, kirde Nee enthousiast.

Huh? Begreep ik nu goed dat ze het over haar collega had en dat die zich kennelijk ook door dit Turkse loeder een buttplug in haar kont liet stoppen? Ineens vielen er voor mij een paar puzzelstukken op hun plaats; Dit waren echt Cagney & Lacey! Ik realiseerde me nu ook dat ze zich bij binnenkomst niet hadden gelegitimeerd en dat hun uniformen iets te groot leken voor hun postuur. Terwijl Nee (was dat haar echte naam?) zich ervan verzekerde dat de plug stevig in mijn kont zat en ze mijn broek optrok, drong het tot me door dat ik weleens het ‘slachtoffer’ kon zijn van een op zijn minst biseksueel stel dat zich met de oudste smoes ter wereld toegang had verschaft tot mijn huis en me ook nog eens dingen liet doen die ik normaal gesproken alleen in mijn eentje in het weekend deed. Weer reikte Nee’s hand in De Kast en nu pakte ze de rode, rubberen gag-ball met de leren riempjes. Ik had dat ding ooit uit een soort nieuwsgierigheid gekocht maar nooit gebruikt. Maar Nee perste de rode bal tussen mijn tanden en maakte de riempjes achter mijn hoofd vast. Al met al voelde ik me nu echt een geil rubberslaafje en ik liet alles over me heen komen. Ik zag in mijn ooghoeken hoe Nee nog de cat-o-nine en het zware, rubberen laken meepakte uit de kast. Daarna leidde ze me de trap af naar de woonkamer, waar me de volgende verrassing wachtte…

== Wie schrijft een vervolg??? ==

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *